wt., 02/22/2011 - 19:16
sob., 01/01/2011 - 19:24

Lista kandydatów  
do Rady Rejonu Solecznickiego - wybory 27 lutego 2011r.

śr., 12/22/2010 - 20:19
śr., 11/24/2010 - 20:09

Rozwój cywilizacyjny człowieka nieuchronnie prowadzi do zmian w otaczającym nas świecie. Wileńszczyzna jawi się nam jako obszar wielokulturowy zarówno teraz jak i w przeszłości. Polacy, Litwini, Rosjanie, Żydzi, Tatarzy, Ormianie, Cyganie - to prawdziwa Jerozolima północy. Tu w obszarze rejonu solecznickiego spotykamy te wszystkie nacje, z ich zaletami, z wadami, swoim widzeniem świata, wreszcie wpływem na otaczający ich krajobraz.
W ostatnim siedemdziesięcioleciu doszło jednak do olbrzymich przekształceń w krajobrazie. Wkroczenie sowietów na te obszary w 1939r. zapoczątkowało niespotykaną dewastację obiektów kultury materialnej. Znikały wsie, dworki, pałace, zamki, znikały kapliczki, przydrożne krzyże, cmentarze, znikały drogi, zabudowania, studnie przydomowe, ogrody, sowiecki walec niszczył wszystko…. Wreszcie znikali ludzie. Za tym wszystkim kryły się ludzkie dramaty, wywózki, eksterminacja, upodlenie i … kreowanie sowieckiej rzeczywistości.
Przez miniony okres tylko rejonie solecznickim zniknęło z powierzchni ziemi niemal dwieście wsi, zaścianków, okolic, osad młyńskich, leśniczówek i gajówek, karczem, słowem miejsc gdzie zamieszkiwali i przebywali ludzie.
W tym okresie nie powstał żaden nowy kościół, odbudowano, ale już w innym miejscu kościół w Solecznikach, zniknęło z powierzchni ziemi wiele cmentarzy wiejskich przede wszystkim takich rodzinnych…. Zostały zniszczone lub zdewastaowane ziemiańskie dworki, stawy rybne, młyny, zabudowania gospodarcze nie tylko folwarczne, wycięto kolejne obszary leśne. Na stale zainstalowano w Puszczy Rudnickiej poligon wojskowy, gdzie wg naocznych świadków doszło do bezpowrotnych przekształceń w krajobrazie.

śr., 11/24/2010 - 20:07
śr., 11/24/2010 - 20:04

Biała Waka - nazywana początkowo Nowe Żegaryno (Naujoji Žagarine), Nowe Wybudowanie, Strojka. Powstało w 1950r., koło wsi Żegaryno, kiedy w okolicy podjęto eksploatację olbrzymich złóż torfu.
Przez kilkadziesiąt lat torfowisko było głównym miejscem pracy dla białowaczan. Torf z Białej Waki był transportowany do wileńskiej ciepłowni, która ogrzewała mieszkańców stolicy. W 1958 roku miasteczku została oficjalnie nadana nazwa Biała Waka.