Koleśniki

Opublikował Mieczysław on sob., 01/09/2010 - 19:45

Koleśniki (lit. Kalesninkai) Gmina Koleśniki (Kalesninkų seniūnija)

Dane kontaktowe: Kalesninkų k. LT-17185 Šalčininkų r.

Wójt: Danuta Wilbik, (380) 48 317, faks (380) 48 360


Sołectwo Dowgidańce (Daugidonių seniūnaitija): Dowgidańce (Daugidonių k.) - 148 mk, Wojzbuniszki (Vozbuniškių k.) - 1 mk., Brzozówka (Beržiškių k.) - 3 mk., Mongieliszki (Mangėliškių k.) - 2 mk., Gudziszki (Gudiškių k.) - 1 mk, Stačionių k. - 3 mk, Nowosady, (Naujasėdžių k. - 3 mk., Naniszki (Naniškių k.) - 26 mk, Dobra (Dabrų k.) - 44 mk., Jasna Polana (Švieslaukio k.) - 4 mk., Anciuszki (Anciuškių k.) - 64 mk., sołtys: Stanislav Vencius.


Sołectwo Koleśniki I (Koleśniki  całe - 639 mk.) :  (Kalesninkų 1 – oji seniūnaitija): Mokyklos gatvė, Naujoji gatvė, Žalioji gatvė, Bažnyčios gatvė, Poturce (Patūrio k.) - 25 mk.,  sołtys: Leokadia Ulbin.

Sołectwo Koleśniki II (Kalesninkų 2 – oji seniūnaitija): Draugystės gatvė, Parko gatvė, Varėnos gatvė, Vienkiemiai, Wojdagi (Vaidagų k.) - 58 mk., Korsaki (Karsokų k.) - 18 mk., Rukańce (Rūkonių k.) - 9 mk., Bandziszki (Bandiškių k.) - 16 mk., sołtys: Lucyna Nowakowska.

Sołectwo Montwiliszki (Mantviliškių seniūnaitija): Mierzyszki (Miežiškių k.) - 14 mk., Giejsmonty (Geismontų k.) - 29 mk., Kudelańce (Kudelionių k.) - 36mk., Starka (Starkos k.) - 48 mk., Montwiliszki (Mantviliškių k.) - 186 mk., sołtys: Irmina Mickiewicz.

Sołectwo Matujzy (Matuizų seniūnaitija): Zubiszki Duze (D. Zubiškių k.) - 124 mk., Matujzy (Matuizų k.) - 104 mk., Wersoka I (Versekos I,) - 19 mk., Wersoka II (Versekos II,)- 24 mk., Gumbiszki (Gumbiškių k.) - 2 mk., Bołądziszki (Balandiškių k.) - 39 mk., Dzieżyszki (Diežiškių k.) - 9 mk., Adomiszki (Adamiškių k.) - 15 mk., Jundziszki (Jundiškių k.) - 21 mk., sołtys: Grigorij Bovgiro.
 

Sołectwo Purwiany (Purvėnų seniūnaitija): Purwiany (Purvėnų k.) - 295 mk., Prudelis (Prūdelio k.) - 12 mk., Sznury (Šniūrų k.) - 22 mk., sołtys: Anna Miliun.

Sołectwo Wojdagi  Wojdagi (Vaidagų k.), Poturze) Patūrio k., Korsaki (Karsokų k)., Rakańce (Rūkonių k.), Bandziszki (Bandiškių k.), sołtys: Grzegorz Ajdukonis.

(Przy nazwach miejscowości liczba mieszkańców wg wyników spisu z 2011r.)

 

Zabytki i ciekawe miejsca w Gminie:

- kościół w Koleśnikach,

- cmentarz na Jasnej Górce w Koleśnikach z kwaterą poległych partyzantów 6 Wileńskiej Brygady AK,

- zbiornik zaporowy na rzece Wersoka,

- budynek szkoły w Wersoce.

 

 

Powierzchnia gminy - 103,6 km2, 2 064 mieszkańców (w 2001r. 2 243 mk), 42 wsie. Koleśniki położone są 11 km na zachód od Ejszyszek, nad rzeką Tura, dopływem Wersoki.

W 1643 r. Samuel Kuncewicz wzniósł w Koleśnikach kaplicę. W 1676 r. Konstanty Michał Kuncewicz wybudował kościół. Kolejną świątynię pw. Matki Boskiej Szkaplerznej ufundował Jan Konstanty Kuncewicz, który założył również męski klasztor karmelitów. Miał znajdować się on na Jasnej Górze nieopodal Koleśnik.
Fundatorem klasztoru miał być Konstanty Jan Kuncewicz albo wg Bonieckiego Konstanty Michał Kuncewicz. Nadanie miało miejsce 21 listopada 1701 r..

Uposażenie klasztoru znamy dopiero z dokumentu z 1825 r.: 17 dymów, dwóch czynszowników, dwie karczmy (w Koleśnikach i Czepielunach).
Ponadto młyn nad stawem, pracujący tylko na wiosnę i w jesieni. Folwark położony na 4 morgach a było tam: koni - 8, wołów roboczych i młodych – 17, krów dojnych 22, cieląt rozmaitych – 20, owiec – 50, świń- 40, gęsi – 46, kaczek – 38, kur - 52. W tym czasie w miasteczku Koleśniki było 17 dymów, ogrodowych – 3, chałupników – 3, była karczma i młyn.
Kościół został ufundowany przez Kuncewiczów i konsekrowany 28 stycznia 1814 r przez ks. Konstantego Kazimierza Brzostowskiego, biskupa wileńskiego i otrzymał wezwanie N. M. Panny Szkaplerznej. Był to kościół drewniany, zbudowany na planie krzyża, z dwiema kopułami na babińcem, na kopułach krzyże. Świątynia posiadała 16 okien, podłogę i sufit wykonane z drewna. Plac kościelny ogrodzony był drewnianym płotem. Wewnątrz 6 ołtarzy, z obrazami M. B. Krakowskiej, św. Alberta, św. Antoniego, św. Teresy, św. Józefa Oblubieńca, N. M. Panny Szkaplerznej, św. Macieja, św. Tomasza.
W 1804 r. klasztor karmelitów to drewniany budynek o 6 celach zakonnych, z refektarzem, izbą gościnną, kuchnią i pomieszczeniami gospodarczymi. Na górze dwie sale z krużgankami. W 1825 r. budynek klasztorny już nie nadawał się do do celów zakonnych a zakonnicy mieszkali w wybudowanej oficynie. W bibliotece klasztornej było wtedy ponad 100 tomów.
W 1704 r. byli tu ojcowie: Tomasz Stryjkowski i Fortunat Misiewicz, rok później prokurator Gabryel Kołakowski, w 1709 r. Jan Żakiewicz i prokurator Michał Jankowski. W 1715 r. był tu już konwent: przeorem był o. Kazmierz Proniewski, ponadto o. o. Prozer Kozłowski, Gaudenty Wójcikowicz, Stanisław Bielikowicz,. Następnie przeorem był Kazimierz Baliński. W 1724 r. przeorem był o. Władysław Cierpiakowski. W 1728 r. o. Kazimierz Baliński i jeszcze 6 zakonników. W 1731 r. przeorem był o. Stanisław Bielikowicz i byli tu jeszcze O. O. Stanisław Cecnarowicz, Mikołaj Lignau, Norbert Kałużyński, Łukasz Szczerbiński i jeden konwers.
W 1734 r. przeor o. Fulgenty Kamiński, ponadto o. Konrad Petliński, Hilaryon Wichrowski, Apolinary Paszkiewicz, Edmund Stępniewski i jeden konwers.
W 1738 r. o. Fulgenty Kamiński, ponadto o. Andrzej Jurewicz, Piotr Kański, Faustyn Korzeniowski Raymond Szymkiewicz, diakon i jeden konwers.
W 1740 r. przeorem jest O. Kamiński i jest tu w sumie 7 zakonników.
1743 przeor o. Piotr Stogniew, o. Telesfor Kupiszewski, Augustyn Jurewicz, Jerzy Żyliński, Teodor Juśkiewicz, Bonawentura Juchniewicz i 3 konwersów.
W 1805 r. w klasztorze pracowali O. Teofil Kolesiński i O. Kazimierz Rhode by następnie przejść do innych klasztorów. Na ich miejsce w tym samym roku przybyli: O. Augustyn Rymkiewicz, Józef Kaczanowski a nieco później O. Łukasz Hołuza przeniesiony z Wilna i on został przeorem. Był tu O. Łukasz Doliński, krótko przeorem był O. Spirydyon Miładowski (tu zmarł). Ojciec Spirydyon zaciągnął pożyczkę na remont kościoła i klasztoru – 1050 rubli i 40 beczek żyta.

W 1831 roku, po stłumieniu powstania listopadowego, kościół i klasztor z rozkazu cara zostały zamknięte, zaś parafię zlikwidowano i przyłączono do parafii ejszyskiej. Po siedmiu latach nieczynną świątynię koleśnicką mieszkańcy Radunia (dzisiejsza Białoruś) rozebrali i przenieśli do swego miasta. Organy powędrowały do Zabłocia (Białoruś), dzwony - do Oławy, dekanatu mereckiego, księgi metrykalne - do Ejszyszek. Dziś w Koleśnikach znajduje się murowany kościół pw. Niepokalanego Poczęcia Maryi Panny i dwa zabytkowe krzyże. Kościół w Koleśnikach zaprojektował Michał Dubowik (1871 - 1938) a budowany był przez Antoniego Adama Filipowicza - Dubowika (1865- 1930). W 1904 roku parafię koleśnicką objął ksiądz proboszcz Michał Rudzis. 11 lipca 1905r biskup Ropp poświęcił kamień węgielny pod nowy kościół. W 1910 roku parafia koleśnicka należała do dekanatu raduńskiego i liczyła 5186 wiernych. 11 listopada 1922 roku ksiądz Jan Kuźmiński w nowo wybudowanym kościele odprawił pierwszą mszę świętą. Przy kościele miejsce wiecznego spoczynku znaleźli: pierwszy proboszcz parafii Michał Rudzis (1871 - 1933), fundator kościoła Piotr Siedlikowski (1849 - 1931), długoletni organista Michał Czoblis (1870 - 1950).

W parafii pracował ks. Stanisław Bielawski (1913 - 1995). W 1933 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Wilnie. Jednocześnie studiował teologię na Uniwersytecie Stefana Batorego i uzyskał magisterium na podstawie pracy „Koedukacja a kształcenie charakteru”, napisanej pod kierunkiem ks. doc. Michała Sopoćki. Święcenia kapłańskie przyjął 18 czerwca 1939 r. Pracował najpierw w parafii Koleśniki, a następnie w Hoduciszkach.
W 2004 roku w Koleśnikach na miejscowym placyku został odsłonięty pomnik z okazji 300. rocznicy założenia tu klasztoru Karmelitów.
W listopadzie 2010 roku z inicjatywy mera rejonu solecznickiego Zdzisława Palewicza i księdza proboszcza parafii koleśnickiej Anatola Markowskiego w Koleśnikach został odsłonięty pomnik Papieża Jana Pawła II, przedstawiający Papieża jako Pasterza w szatach liturgicznych i z pastorałem w ręku. Autorem pomnika jest polski rzeźbiarz Andrzej Szafraniec. Figura Jana Pawła II ma 2,5 m i została ustawiona na cokole z kamienia polnego. Wieże świątyni w Koleśnikach zostały staraniem ks. proboszcza Szymona Wikły, oświetlane reflektorem.


1 listopada 1943, 4 kompania 77 p AK, dowodzona przez Tadeusza Binkowicza „Rączego”, rozbiła posterunek żandarmerii w Koleśnikach. W czasie walki zginął komendant posterunku. 9 listopada 1943 roku w pobliskiej Wersoce rozbito komunistyczną bandę rabunkową.
 20 maja 1944 roku doszło do całodziennej bitwy części partyzantów 6 Brygady z oddziałem niemiecko-litewskim koło Koleśnik, tuż przy folwarku Białopiotry. Po stronie niemiecko - litewskiej było 21 zabitych, 15 rannych, 40 wzięto do niewoli. Straty partyzantów: 2 poległych (Zenon Kunicki „Chińczyk” i „Pepesza”) oraz 10 rannych. Partyzanci zdobyli duże ilości broni i amunicji.2 9 lipca 1993 roku w Koleśnikach na cmentarzu Jasna Górka odbyło się poświęcenie pomnika oraz grobów poległych AK-owców z 6 Brygady. W październiku 1997 roku do koleśnickiej kwatery przeniesiono prochy 9 AK-owców pochowanych do tej pory w miejscowości Szuleny w rejonie orańskim.

Średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w koleśnickiej gminie wynosi ponad 50 ha. W toku rejestracji ankiety wypełniło 726 rolników. Jest to jeden z najlepszych wskaźników w rejonie solecznickim. Obecnie 92 % gruntów znajduje się rękach właścicieli prywatnych. Jednak nie wszyscy są spadkobiercami. Za sprawą skorumpowanych urzędników służb regulacji rolnych najbardziej malownicze zakątki nad brzegami Wersoki zyskały właścicieli pochodzących daleko spoza ziemi koleśnickiej. Ostatnio w Koleśnikach wybudowano nowy przystanek autobusowy, remizę strażacką oraz kotłownię węglową, ogrzewającą budynek starostwa, jak też mieszczące się w nim pocztę, ambulatorium i bibliotekę. Został uporządkowany cmentarz w Matujzach, prowadzone były prace na nekropolii w Zubiszkach.

Na terytorium gminy koleśnickiej znajduje się 15 cmentarzy w tym  12 czynnych.

Starostwo (gmina) należy do największych w rejonie pod względem terytorialnym. W roku 2003 zanotowano jedynie 15 narodzin przy 35 zgonach. Poziom bezrobocia wynosił 21 %, a niemała część rodzin z trudem wiąże przysłowiowy koniec z końcem. Latem zasobność portfeli mieszkańcy uzupełniają zbieraniem grzybów w pobliskich lasach orańskich. W grudniu 2003r roku w trzech miejscowościach starostwa - Koleśnikach, Montwiliszkach i Dowgidańcach założono wspólnoty wiejskie. W zamieszkałych przez 600 osób Koleśnikach są dwa sklepy i kiosk. Po większe zakupy mieszkańcy wsi wybierają się do odległych o 11 km Ejszyszek bądź sąsiednich Oran.

Szkolnictwo

Pierwsze informacje o szkole w Koleśnikach pochodzą z 1804 roku, kiedy to przy klasztorze karmelitów założona została maleńka szkółka, licząca zaledwie 4 uczniów. W 1915 roku powstała tu szkoła litewska, która przetrwała do 1932 roku, potem funkcjonowała w latach 1939-1949. W Koleśnikach od 1964 roku istniało polskie przedszkole. Obecnie w Koleśnikach działają trzy placówki oświatowe: polska szkoła średnia, litewska szkoła podstawowa oraz polskie przedszkole. Dzisiejsza koleśnicka szkoła średnia mieści się w dwupiętrowym gmachu zbudowanym w 1956 roku: z gabinetami i salą sportową. W 2003 roku w szkole naukę pobierało 164 uczniów, pracowało 28 nauczycieli. Od lat 90. XX w. placówka przyjaźniła się z załogą Huty Ostrowiec z Polski. Dzięki tej współpracy w szkole pojawił się sprzęt audiowizualny, książki. Pomoc finansowa Stowarzyszenia „Wspólnota Polska” sprawiła, że w placówce został zmieniony dach oraz wyremontowano sanitariaty. Każdego roku młodzież uczestniczy w koloniach letnich w Polsce.

 

Matujzy i Bołondziszki 

Wsie Matujzy i Bołondziszki doczekały się studium społecznego i geograficznego, pióra dr Witolda Staniewicza (wyd. Wilno 1923). Powierzchnia Matujz w latach dwudziestych XX wieku wynosiła 331 dziesięcin (ok. 360 ha). Wieś była położona nad Wersoką, która okresowo mogła być spławna.
Matujzy to wieś wzmiankowana już w XVI wieku. Wtedy należała do Michała, Jurachny i Szczepana synów Tomka. W 1688 kupiona przez Borodziczów. W tym czasie we wsi mieszkało 5 gospodarzy. Obok Matujz znajdowała się wieś Ożele, później zanikła, a grunty weszły w skład Matujz. W latach 40 -tych XIX we wsi było 7 rodzin o nazwisku Matujza, ponadto rodziny Andrzeja Sucheckiego, Bartłomieja Paciukiewicza, Michała Swiluka, Adama Rusina i Michała Jundy. W 1861roku wydany został manifest o zniesieniu poddaństwa. Powstały wtedy też gromady i gminy na czele z wójtami. W ten sposób uwłaszczono 13 gospodarzy we wsi Matujzy; było to siedmiu nazwiskiem Matujza oraz Wawrzyniec Żukowski, Michał Swiluk, Michał Żukowski, Andrzej Junda, Kazimierz Suchocki i Ignacy Bohdan. W 1865 roku we wsi było 51 dusz, zaś w 1897 było to 208 osób czyli 60 na km2. W 1915 roku wojska niemieckie zajęły Wileńszczyznę a we wrześniu nad Wersoką doszło do bitwy, w której zginęło ponad 300 żołnierzy niemieckich. Działania wojenne spowodowały pożar wsi i wyjazd kilku gospodarzy, wreszcie głód a potem epidemię tyfusu. W okresie okupacji niemieckiej połowa chat i gospodarstw była opuszczona, znaczne obszary ziemi nie były w ogóle uprawiane. W listopadzie 1919 roku mieszkało tu 135 osób w tym 61 mężczyzn i 74 kobiety - wtedy też wróciła większa część uchodźców. W tym okresie w Matujzach posługiwano się takimi nazwami nazwami miejscowymi: Koło wsi, Koczerginie, Nowjany, Wołokiele, Trokiele, Pod Karczmą, Niekruńce, Za gajem, Szeroka Dąbrowa, Długa Dąbrowa i Bartowciszki. W 1905 roku w Matujzach powstała polska szkoła, pierwszą nauczycielką była, Kuncewiczówna, „Która z oddaniem się służyła sprawie oświaty”. Inicjatywa założenia szkoły wyszła od dworu, a sama placówka funkcjonowała tylko kilka lat by ostatecznie zostać zamkniętą przez władze rosyjskie. Ponownie otwarto szkołę w 1922 roku. Szkoła znalazła pomieszczenie w budynkach dworskich a uczęszczały do niej, poza dziećmi z Matujz, także z Zubiszek. Było to 73 dzieci. W 1922 roku założone zostało kółko rolnicze, przy którym znajdowała się biblioteka rolnicza.

 

Wersoka

W XV wieku książę Witold nadaje wieś Wersokę alias Popiszki jako uposażenie kościoła w Trokach, również fundowanego przez księcia. W I połowie XV wieku Wersoka należała do Montowta. W 1442 roku Tomkowi nadano Soleczniki a Montowtowi Wersokę. Kazimierz Jagiellończyk nadaje wieś Wersokę, którą wcześniej władał zmarły Gładko, Lewkowi. 23 marca 1489 roku król Kazimierz Jagiellończyk rozsądza spór o majątek w Wersoce na rzecz Jurzy (Jurgi) syna Tomki. Był to protoplasta rodziny Jurzyców herbu Ślepowron. Jurga zostawił 3 synów i córkę wydaną  za Macieja Kuncewicza.. Wtedy też podzielono Wersokę na Wersokę Wielką, Wersokę Małą i Zaborje Jurgiszki. Z 1765 roku pochodzi opis podziału Wersoki[1]„Jurga Tomkowicz, spłodziwszy synów trzech Michajłę, Jurachnę, i Szczepana -Jurzyców, a mając dobra dziedziczne, nazwane Wersoka Wielka z wioskami do niej należącemi, a mianowicie wsie; Matujzy, Ożele, Rukańce, Kukliszki, Mała Wersoka z folw. Ponieździe, Jurgiszki ze wsią Zaboryackie y Bocielańcami attynencja, który to Jurga Tomkowicz synów swoich tak dysponuje i rozdziela. Michałowi Tomkowiczowi Jurzycowi, siedziba wydzielona z Wielkiej Wersoki, gdzie teraz imć panowie Kobylińscy posesję dzierżą. Z Małe Wersoki trzecia część; we wsi Zaborje alias Jurgiszki z Bociulańcami y attynenacją połowa, 23 słuzb. Jurachnie Tomkowiczowi Jurzycowi z Wielkiej Wersoki siedziby wydzielone gdzie teraz Imćp. Borodziczowie zająwszy za dekretami trzymają[2] y małej Wersoki drugą część z połową i z poddanymi we wsi Zaborje alias Jurgiszki z tem 22 służb a trzecia pustką, a zaś Szczepanowi Jurzycowi same Fundum Wielkiej Wersoki gdzie teraz Wpanowie Dziezycowie w posesyi zostają i małej Wersoki trzecia część najbliższa[3]. Szczepanowi Jurzycowi wiosek 7 w nich znajduje się włok 44[4]”.

Rzeka Wersoka i okolice miejscowości Wersoka uwiecznione w historii z powodu bitwy, jaka rozegrała się w tych stronach podczas I wojny światowej. Niemiecki 104 rezerwowy pułk piechoty toczył walki z wojskami rosyjskimi 13 września 1915r., ale bitwa trwała 5 dni. Było to w ramach ofensywy 10. Armii niemieckiej mającej na celu zdobycie Wilna. Straty po obu stronach były znaczne. Bitwa była krwawa skoro pozostała w pamięci walczących jako Wersoka krwawa. Straty niemieckie, mimo ostatecznego przełamania obrony rosyjskiej, oceniano na kilka tysięcy poległych i zaginionych zołnierzy. Poległych chowano na okolicznych cmentarzach lub w Wilnie (na Antokolskim). Zakładano też nowe cmentarze, niestety zniszczone w latach następnych. W wyniku działań wojennych spalone zostały Zubiszki Wielkie, Nowy Dwór, Giejsmonty, Dociszki i część Purwian.

 

[1]      Wersoką władali wtedy Zienowiczowie.

[2]      Obecnie Wersoka p. Adama Szalewicza – (przyp. W. Staniewicza)

[3]      Obecnie Wersoka Sumoroków (przyp. W. Staniewicza)

[4]      Obecnie Wersoka Jeśmontów (przyp. W. Staniewicza)

 

 

Z Wersoką związana jest rodzina Staniewiczów, z których Witold Cezary Staniewicz(1887 - 1966) był w latach 1926 - 1930 ministrem reform rolnych, a potem także profesorem i rektorem Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. W Wersoce ukrywał się przed sowietami Marian Jankowski, właściciel majątku Gaudziszki w pow. lidzkim. W latach 1931 - 1937 był on wicewojewodą wileńskim, potem białostockim. Ostatecznie został aresztowany podczas drugiej okupacji sowieckiej.
Z Wersoki pochodziła Eugenia Staniewiczowa z d. Sumorok (1890 - 1975), dyr. Gimnazjum im E. Orzeszkowej w Wilnie w latach 1931 - 1939. Po zwolnieniu z pracy przez władze litewskie powróciła do rodzinnej miejscowości, potem prowadziła tajne nauczanie w Wilnie, po 1945 r. pracowała w Poznaniu. Z Wersoki wywodził Restytut Sumorok (1854 - 1929), pierwszy prezes polskiego sądu apelacyjnego w Wilnie, jego dom w Wersoce był znanym ośrodkiem kultury polskiej pod zaborem rosyjskim.

Na terenie dawnego majątku Szalewiczów znajduje się cmentarzyk z grobami żołnierzy AK. Pochowany jest tu Michał Rzuchowski „Łabędź”, „Szary”, adiutant por. "Krysi"i redaktor konspiracyjnego pisma „Szlakiem Narbutta”; zabity przez NKWD w Bołądziszkach w dniu 6 lutego 1945 roku. Obok pomnika nagrobnego dwie inne mogiły: Stanisława Krukowskiego „Młot” i Jana Grzywacza „Komar” obaj z oddziału sierżanta W. Janczewskiego „Lalusia”, którzy zginęli w maju 1945 roku. Dalej bezimienna mogiła, być może z ośmioma żołnierzami z oddziału „Hajduka”, Józefa Sakowicza, poległych wraz z M. Rzuchowskim 6 lutego 1945 roku w Bołądziszkach w starciu z sowietami. Partyzanci po zmianie miejsca postoju zatrzymali się u Bartoszewiczów. Ktoś doniósł. NKWD zaskoczyło ich podczas kąpieli w bani. Zginęli wszyscy oraz Stanisław Bartoszewicz i Jan Ornowski. Akowców pochowano później w Wersoce Szalewicza, natomiast ciała Ornowskiego i Bartoszewicza zabrano do Ejszyszek.

 

Polskie szkolnictwo:

Gimnazjum im. Ludwika Narbutta

Dyrektor: Aleksandra Panasewicz

Kalesninkų Narbuto vidurinė gimnazija

Adres: Kalesninkų k., LT-17185, Šalčininkų r.

Tel.-faks.: (380)48-356, e-mail: kalesnvm@delfi.lt

 

Polska Szkoła w Wersoce

Šalčininkų rajono Versekos pagrindinė mokykla.

Adres: Matuizų k., Kalesninkų p., LT 18-173, Šalčininkų r.,  Lietuva

Tel/fax (380) 48 31. e-mail: verseka1@gmail.lt

Dyrektor: Mirena Garackiewicz

 

Tekst: Mieczysław Machulak

 

Copyright by © 2010-2016 Mieczysław Machulak /soleczniki.pl